24 Kasım 2015 Salı

OLAFUR ELIASSON: BAROK BAROK

Olafur Eliasson, New Berlin Sphere, 2009, Colored glass (cyan, magenta, yellow), aluminum, paint (black, white), Installation view: “Innen Stadt Außen,” Martin Gropius Bau, Berlin, 2009 Photo: Jens Ziehe, Courtesy of Studio Olafur Eliasson, 2009.
Belvedere, Vienna, TBA21, Viyana ve The Juan & Patricia Vergez Collection, Buenos Aires işbirliği ile düzenlenen Olafur Eliasson’ın “BAROQUE BAROQUE” isimli sergisi, Savoy Prensi Eugene’nin Kış Sarayı’nda 6 Mart 2016 tarihine kadar izlenebilir.
Danimarka-İzlandalı kökenli sanatçı Olafur Eliasson, yaklaşık 20 yıldır sanatsal çalışmalarındaki fiziksel ve malzeme tecrübelerini sergilemeye devam ediyor. Bu bağlamda, o bizim algılama alışkanlıklarımızı sorguluyor. Eliasson, bilim, psikoloji ve mimariden yararlanarak, gerçek, algılama, su-hava, sis veya buzun yarattığı görünür temsil gibi çevreler yaratarak, izleyicilerin eş zamanlı olarak sanatının aktif katılımcısı olmasını sağlıyor.

Installation view, New Berlin Sphere, 2009,
Colored glass (cyan, magenta, yellow),
aluminum paint (black, white),
Courtesy Studio Olafur Eliasson.
OLAFUR ELIASSON: BAROQUE BAROQUE
BAROQUE BAROQUE brings together a significant selection of artworks by Danish-Icelandic artist Olafur Eliasson from the private collections of Thyssen- Bornemisza Art Contemporary (TBA21) and Juan and Patricia Vergez and presents them within the grand baroque setting of the Belvedere’s Winter Palace. The former city residence of Prince Eugene of Savoy (1663–1736), was an important site of artistic and scientific patronage in baroque Vienna. BAROQUE BAROQUE is an encounter between artworks, aesthetics, and worldviews from two vastly different epochs. The exhibition challenges viewers’ habits of perception and proposes that reality can be understood as unstable and evolving, as a process of constant negotiation. Surprising affinities between Eliasson’s works and their temporary settings become evident as the juxtapositions explore the relationships between object and viewer, representation and experience, actual and virtual, giving rise to a concept of the baroque superimposed on itself — the BAROQUE BAROQUE.

While emphasizing the way spaces are constructed by history and tradition, Eliasson’s works address the viewer in her embodied experience. Through the use of projections, shadows, and reflections, the artworks foreground the relationship between body, perception, and image. They anchor agency in the body and mind in motion as they invite the viewer’s active engagement by mirroring, fragmenting, and inverting her position within space.


Olafur Eliasson, Die organische und kristalline Beschreibung, 1996, Light projector, wave-effect machine, colour filter, convex mirror, Installation view: remote connections, Neue Galerie am Landesmuseum Joanneum, Graz, 1996 Photo: Courtesy of the artist / Studio Olafur Eliasson, Berlin.
Eliasson says, “I find it inspiring that the baroque exhibited such confidence in the fluidity of the boundaries between models of reality and, simply, reality. The presentation of my works at the Winter Palace is based on trust in the possibility of constructing reality according to our shared dreams and desires and on faith in the idea that constructions and models are as real as anything.”

TBA21 Founder, Francesca von Habsburg says: “This exhibition brings together several elements that I think support the vision of collectors and their responsibility as well as their ability to create art projects that defy traditional categorization. Both Patricia and Juan Vergez and I have been collecting and supporting Olafur Eliasson for many years with great enthusiasm, as he is indeed a renaissance man of many talents! In this presentation we wanted to introduce a parallel, that Olafur himself has mirrored in the exhibition rooms, that juxtaposes the precious Baroque cultural heritage of Vienna with the work of an artist that I feel very close to.”


Olafur Eliasson, Power tower, 2006, Stainless steel,
light, wood, cable, 410 x 110 ø cm,
Photo: Courtesy Studio Olafur Eliasson.
In the entrance Vestibule, the light installation Die organische und kristalline Beschreibung (1996) floods the walls, floor, and ceiling with swelling washes of blue and yellow light, an ocean of color that loosens the viewer’s sense of the stability of her environment. In Yellow corridor (1997), monofrequency light is used to heighten the precariousness of our relationship to visible space. Eliasson’s optical machines and installations — such as Kaleidoscope (2001), New Berlin Sphere (2009), Your welcome reflected (2003), and Seu planeta compartilhado (Your shared planet, 2011) — reflect the artist’s ongoing investigations of color, perception, transformation, and deconstruction, an inquiry that is particularly interesting in relation to the baroque context. A site-specific intervention in the form of a continuous mirror traversing the enfilade of grand rooms further disorients the viewer by folding and re-folding the complex spaces it produces. Wishes versus wonders (2015), a steel half-ring mounted to the mirror wall in the Hall of Battle Paintings, stages an encounter between reality, illusion, and the elaborate artifice of the surroundings, simultaneously multiplying lines of potentiality.

Within this terrain of doubling and paradox, Eliasson calls into question our received habits of seeing and experiencing space. His artworks make us wonder and reconsider, giving meaning to the enigmatic doubling inherent in BAROQUE BAROQUE.



Olafur Eliasson, Kaleidoscope, 2001, Metal, foamcore aluminium mirror, 180 x 180 x 728 cm, Installation view: Surroundings surrounded, ZKM Karlsruhe The Juan and Patricia Vergez Collection Photo: Franz Wahmhof, 2001.

Olafur Eliasson Seu planeta compartilhado, 2011, Stainless steel, aluminum, color-effect filter glass, mirrors, 195 x 325 x 200 cm, Thyssen-Bornemisza Art Contemporary, Vienna, Photo: Jens Ziehe, Berlin.

22 Kasım 2015 Pazar

MAURICIO PAZ VIOLA: URUGUAY’DAN MİSAFİRİMİZ VAR…

Mauricio Paz Viola, "Winter Trees Series", 2015, contemporary watercolor.
Uruguay’da yaşayan Mauricio Paz Viola, facebook sayfam üzerinden bana ulaşarak, sanatı hakkında küçük bir habere yer verip veremeyeceğimi rica ettiğinde, ‘niye olmasın’ dedim. Dünyanın farklı bölgelerinden dönem dönem bu ricaları alıyorum. Paz Viola’nın sanat hikayesini ve “Kış Ağaçları” serisini çok sevdim ve kendisini hakkında bu küçük yazıyı yazmaya karar verdim. Güney Amerika’dan, Uruguay’dan sayfama misafir olan Viola’nın çalışmalarını umarım siz de seversiniz.

Mauricio Paz Viola.
1985 yılında, Uruguay, Colonia’da, deniz kıyısındaki Carmelo şehrinde doğan Mauricio Paz Viola, 7 yaşından bu yana plastik sanatlarla ilgilidir ancak, gençlik yıllarına kadar resmi sanat eğitimi alamamış. Museum and Archives of Carmen’de Profesör Juan Jose Gonzalez’in stüdyosunda çalışmaya başladığı ilk yıllarda, çocuk resimlerindeki gibi portreler ve natürmortlar çizer ama kısa zamanda kendi stilini oluşturmayı başarır. Kurallara bağlı kalmayı sevmez ve içinden geldiği gibi boyar.
14 yaşından bu yana sergiler açan Maurice Paz Viola, Colonia Arjantin Konsolosluğu, Uruguay’da kişisel sergiler açmış, birçok karma sergide yer almış. Viola, yurtdışında ve memleketi Uruguay’da çeşitli sanat yarışmalarına katılmış. Matta, Miro ve diğer öncül sanatçılardan esinlenen Viola’nın eserlerinde, temsil ile ilgili sürekli bir arayış vardır. Nesne ve şekillerin kendi yaşamını bulduğu kişisel ve iç dünyaları yeniden yaratır ve onlara yeni anlamlar vermek ve kendi, iç gerçeklerini yansıtmak üzere seyirciyi davet eder.

FOR FURTHER INFO

Mauricio Paz Viola, "Winter Trees Series", 2015, contemporary watercolor.
INTERVIEW WITH MAURICIO PAZ VIOLA

How did you become an artist, and did you know early on that you would be in the arts, or did you begin as something else? Were there other artists in your family?
I was born in 1985 in Colonia, Uruguay – specifically in the city of Carmelo, which is situated on the shore of La Plata River. I was born prematurely, hardly breathing… in a way I was like a phoenix rising out of ashes to give the world the images of my fantasies, to bring beauty to the eyes of women and men who know how to see with their heart.
Artistic expression has always interested me since I come from a family of writers: my father wrote folk songs, my mother poems, and my two sisters have both published books. In terms of plastic art, however, I am the only painter in the family. I remember that since an early age I would get a ball of mud and make replicas of whatever object there was in our yard… I painted and I made castles out of books – and I enjoyed myself very much. Fortunately, I always had the support of my family. Motivation and enthusiasm are the most important things for children, while for adults it is the need for expression and communication of one’s true self that become the most important objectives in art, and have been the life force behind my artistic creations every single day. 
Art has always been present in my life. As a child I drew and painted. I remember when I was 7, I saw from a linguistics textbook an image that left a permanent mark on my life: it was a painting by Roberto Matta. I still vividly recall how I felt that day sitting at my desk, drowned in shock by those colors and shapes…


Mauricio Paz Viola, "Winter Trees Series", 2015, contemporary watercolor.
However, it was not until my teenage years that I began my artistic training. I studied in the studio of Museum and Archives of Carmen with professor Juan Jose Gonzalez. In the beginning I painted portraits and still life just like all art pupils, but it didn’t take long before I created a style of my own, breaking all the rules (I never followed any to start with) and painting my inner worlds and who I was. Later I joined an art troupe “De La Vuelta” led by Maximiliano Garcia (Salvador Biko) and Alvaro Acuña. Together we organized all kinds of art events: theater, juggling, circus shows, rock concerts, painting and sculpture exhibits and a variety of social events… there were many memorable moments that played a part in forging my artistic identity in my teen years.

Each artist is so different when it comes to approaching their work. How do you approach your creation- can you elaborate on your working process?
I have never gone to art school – I am mostly self-taught, which is why I have a free-spirited approach in my work. When creating a new painting, I focus on freedom, fluidity, and movements… I do a dance before I paint – I usually do some kind of rituals before I create, and I usually paint after 2pm; my other ritual is listening to music to develop an approach to a new work – it can be ambient music (such as Kitaro), and lately I’ve also been listening to electronic music, sci-fi movie and video game soundtracks to get myself in the mood of creating fantastical pieces – if music be the food of imagination! Recently I’ve also been creating series of painting, and also mini series within series to manage my creative anxiety, and results of these have formed “Mundos acuáticos” (underwater worlds), “Essentia” (essence) within the series of “La Nada en el Vacio” (Nothing in the Void). My style can be characterized as “action paint”, but I also experiment with other styles such as deformism and surrealism, using pastel, charcoal, ink, oil painting techniques – such as can seen in the series “Retratos Deformistas” (Portraits, deformed), of human faces in 2004, and “Dark and Black” created last year.


Mauricio Paz Viola, "Winter Trees Series", 2015, contemporary watercolor.
What are the primary themes of your work?
My works focus on the spiritual, the essential, on the cosmic union, the future… I aim to create paintings that can help the viewer in their spiritual growth, and I believe that to be the direction of art in this millennium – spiritual growth more than social or political critique, as art is an manifestation of the spirit, which is the truth and the future of art.
There are lots of recurring elements in my works, such as transparencies, overlapping images or colors, repetitions of lines, elements and objects… Additionally, there are the weightless objects and elements, floating shapes, circles, spheres and cubes. Saturated colors and different color schemes can also be found in one painting, such as in the ones of “La Nada en el Vacio”, which I started in 2011 and continues to work on until this day.
One of the recurring themes in my work are images of a erotic, sensual character. In the majority of my works, elements alluding to feminine and masculine sexuality can be seen, resembling curves, ovaries, phallic symbols, and other visual narratives having to do with the concepts of fertility, reproduction and creation. I believe that sexual energy is one of the most important creative forces of the universe (a point also shared by Hindu teachings), and I represent this vital force in a physical way to capture and express the creative part of being and the divine spark in one’s self. I am most fascinated by sex– not only the carnal act between the animals that we are, but as a sacred act present in all creations. The word sex comes from Latin “sexus”, or “sectus”, meaning separation. Hence, it is an act that repeats itself perpetually to create and re-create, in the realms of math, physics, chemistry and even in the field of cosmology. If one looks close enough, there are sexual acts everywhere – not just in human beings, and it is beautiful, unique and good. Perhaps my point of view is inspired by Gurdjeff, who holds that all manifestations of self is sexual as sex is the most important prototype of the human machinery.


Mauricio Paz Viola, "Winter Trees Series", 2015, contemporary watercolor.
I am also inspired by ancient civilizations, especially the ones buried underneath history – Incan, Egyptian, and Sumerian Civilizations. It seems that the true story of us humans is stranger than science fiction. I devour information on these forgotten histories insatiably, exploring mysteries, hidden worlds, aliens, parallel universes – topics of importance in life and yet no one seems to be interested in discussing or knowing, perhaps to escape from the constant prodding of the age-old question of where we came from, where we are going and who created life itself.

In a nutshell, a constant theme of my work is life itself as it is manifested in nature, the universe (or universes) and the infinite worlds and dimensions of which we know nothing, towards which biology, science, art try to grapple… in a word, LIFE.

Who are your favorite artists and why?
One of my favorite artists is Van Gogh. I admire him for his brilliance, his life story and his powerful work. I also like Picasso who revolutionized the art world… Goya, Rembrandt, Kandinsky, Miro, Max Ernst with his wondrous landscape paintings… My favorite perhaps remains the surrealist Roberto Matta, whose art I saw for the first time at 7 years of age, but I never tried to imitate his work nor is there a noticeable influence of Matta in my work. There is also Javier Gil, friend of mine and a painter I admire; he does a lot of futuristic landscape paintings and taught me a lot about art.


Mauricio Paz Viola, "Winter Trees Series", 2015, contemporary watercolor.
Why do you think art is important for the world, and why is it important for you as an individual artist?
Art is of utmost importance for the world: it is an instrument and an important form of human dialogue.  Art is the cornerstone upon which culture is built, and throughout the history of art we see the most significant manifestations of being. Art has transformed, from political and social critique and voice of advocacy to a more universal, spiritual and cosmic expression.  If we pay attention, we can see that art has gone back to focusing on its prehistoric roots, on abstract forms, on collective intuition more than reasoning.  The artist who is best at revealing this development is Gerhard Richter, who has gone from a rational and academic approach to a more abstract, intuitive one that is at the same time more primitive and emotional. Picasso has also said that he painted like Goya when a child and then had spent most of his life learning to paint like a child again – to me, this is what new art is about – art of the new millennium, and it is my quest and what I hope to give. As a fully committed artist, I hope to help people learn about themselves and to grow spiritually through my art.


Mauricio Paz Viola, "Winter Trees Series", 2015, contemporary watercolor.
What you hope to communicate to the viewer and how does this specifically affect the final result?
I hope the viewer can enter my dreamy world of ethereal, weightless landscapes and leave behind their everyday existence even for just a while; I want to convey positive vibes through the colors and shapes I use and the love and kindness embedded in every stroke but above all, to show a world a endless possibilities and give a glimpse of the divine spark, inspiring the viewer to create, to make something out of the most beautiful and sacred part of human existence.

I would define my work as a manifestation of self, an extension of my spirit or sub consciousness, which is still beyond my grasp and lies at the deepest sphere of pure self. In particular, I try to minimize intellectual inclinations when I create to prevent the ego, the fictitious self from intervening, and hence my works are the most loyal reflections of who I am (dreamer, fantasy-prone, sensitive, sexual and a bit dark and gloomy sometimes), and my work is who I am.


Mauricio Paz Viola, "Nature dancing", oil on canvas, 120x100 cm.
My works feature images of imaginary landscapes, empty or inhabited by unknown beings – landscapes that externalize a constant inner struggle of being human, that visualizes conflict between good and evil, between light and darkness… hence, the best way to describe my work is – landscapes inhabited by my own self, where a step forward is eternal light and a step backwards is total darkness.

In reality, my work refrains from saying too much: it was never my idea to talk about politics or social matters in my work. More than anything, my paintings are an invitation to enter the world of dreams, where the viewer can escape from the mundane for a few moments – like some kind of hallucinogen – being in there and being as oneself, and see things in a different way. This is why I have chosen an abstract approach which provides such resources. I am convinced that these images exist somewhere in the universe, and that I have seen them in the many previous lives I have lived as a particle of cosmic dust and am now only re-creating these worlds, never before seen by others, with luxurious details and narratives. 

Which of your artwork pieces is your favorite, or have been most significant to you as an artist?
For me there are many significant pieces. “Mujeres destrozadas por el tiempo” (Women, shattered in time) is an art piece I started in 2003 in Uruguay in charcoal. In 2005, I added collage to the original artwork and in 2012 in Chile, I decided on the title. It was a very significant piece being the first creation after a hiatus of two years (fortunately I still have it with me).

Another significant one is “Gato” (Cat) in 2004 from the “Retratos deformistas” series depicting deformed animal and human figures. It was at that time my favorite piece and the one most loved by the public.


Mauricio Paz Viola, "Le papillon (butterfly)", 2015,
oil on canvas, 100 x 90 cm.
I have another piece, “El Beso” (The Kiss), a pastel work created in 2004; “Mujer con escalera” (Women with stairs) of pastel on paper created in 2005, “Tercera Guerra neurologica” (Third Neurological War) of mixed media on paper created in the same year and dedicated to a friend who had committed suicide, and my first large-scale creation; “Dragon de agua” (Water dragon) of 2005, oil on canvas, and “Cascada boreal” (Aurora falls) of 2012, “11 seres” (11 beings) of 2012, “Flor de caverna” (Cave blossoms) of 2013, “Garganta roja” (Red gorge) of 2013, “Graine du ciel” (Seed of Heaven) of 2013, “Fecundidad de las Hadas” (Fairies: be fruitful and multiply) of 2015, “Le papillon” (Butterfly) of 2015, as well as a series of illustrations called Dark and Black which I did in 2013.

I can’t pick out one most significant work because every piece reflects a specific and unique moment in my life, some simple, some complex, all distinct.

What is the biggest frustration for you being an artist?
The biggest frustration for me being an artist is that I feel lost vis-à-vis today’s contemporary art scene. Most galleries in Latin America focus on installations, brushing aside plastic artists – painters, sculptors who hardly get a chance to showcase their work. Installations are not always easily understandable and can sometimes be elitist. On another hand, being an artist today requires one to have formal training, sometimes even a Masters degree – in curating, cultural management, et cetera, and the focus on a genuine art is lost, which is hard for a self-taught artist like me.

How do you feel when people interpret your artwork differently, or is there one primary thing you hope to have the viewer experience?
I enjoy it when viewers interpret my art according to their own prototypes, dreams, fantasies, fears and limitations – the power of modern art lies not only in the freedom to choose themes and but also in the liberty of interpretation. We are all multi-faceted beings that it is ironic to ask of a painting to be viewed only a certain way.


Mauricio Paz Viola, "The truth everlasting", 2015,
oil on canvas, 80 x 90 cm.
For example, some people see phallic symbols in my paintings and others see horses, water plants, mushrooms, just to name a few, which is why I have stopped labeling a lot of my art pieces to give the public free reign and be more inclusive – women and men, young and old, heterosexual and queer, public of different socioeconomic standing have all seen my work and generated lots of dialogue – and it is precisely this dialogue of freedom, of expression, and of interpretation that I hold dear to my heart.

What advice do you have for aspiring artists?
First of all I would advise parents of artistically inclined children to motivate and encourage them, take them to art studios, buy them art supplies… and secondly, I’d tell teenagers that if they like art and believe that there is a path in art for them to participate in seminars, lectures, visit other artists and go to museums and galleries. But more than anything, I’d tell them to get formal training, and to refrain from the temptation of drugs and alcohol – there will be plenty of time to dabble in that later in life, just saying. (laughs)

To aspiring artists, especially ones whose families are against their career choice and the self-taught ones, I’d say to trust in their own capacities, their intuition, their higher self. Absorb everything museums and galleries have to offer, see other artists’ work, share their own work without feeling ashamed, because only time and talent will tell. Van Gogh could finish 3 paintings in a day and yet sold none in his life – so just go ahead and paint. One must be loyal to their heart and recognition will follow.


Mauricio Paz Viola, "Essentia series", 2015, contemporary watercolor, 30 x 42 cm.
MAURICIO PAZ VIOLA EXHIBITIONS
2015    exhibition alongside Guillermo Grebe Larraín and Soledad Omeñaca in Atelier4 Gallery
2015    Group show in Mundo Sur Gallery, “Alec iacta est”
2015    Solo show in Cultural Center of Ñuñoa
2015    Group show in Bussi Gallery in celebration of its 40th anniversary
2014    Group show "GLI DEI ANTICHI” in Chilean-US Cultural institute of Valapraiso, Chile 
2014    Group show in Equinox Festival in Matta House,
2014    Solo show in Cultural Center of Recoleta during “Uruguay week”
2014    Group show – “Essence of bread” in Arte Trece Gallery
2014    Group show –“Encounters” in Siglo XX Yolanda Hurtado Gallery
2013    Group show in Espacio 10 Gallery (Buenos Aires, Argentina)
2013    Group show “Imagen Joven”, Museum of Fine Arts in Paraná, Argentina
2013    Solo show in Oops! Gallery
2013    Group show in “Arte Joven MAJO 2013” at Romulo Raggio Foundation, Buenos Aires, Argentina
2013    feature and tour with Latin American Annual Art Review No. 17 (Argentina & Uruguay)
2012    Group show in Fifth Visual Art Fair, Fobeju Foundation
2011- 2012     tour “country” with national prize winner Guillermo Núñez, Mexican painter Uriel Parker and Chilean painter Martín Astorga Camus throughout Chile, receiving over 7,000 visitors
2010-2011      creation of project “Artivism for Peace” (affiliated with UNA Art Miles project in the US), including community art/intervention workshops for children and mural painting in southern Chile
1999-2008  Annual solo show of paintings, drawings and sculptures as part of “De la Vuelta Group” in Uruguay, along with concert tours and community events
2005 Group show in A.P.E.U en A.F.E. Colonia (art festival held in Colonia Department), with works making into the permanent exhibition throughout the year
2005 Solo show in Torres Garcia Hall of Consulate of Argentina in Colonia
2005 Solo show in Four Seasons Resort, Colonia
1999-2005 Annual group show with studio art students of professor Anselmo Cabrebra, Cultural Center of Carmelo
2004 Book cover design for “Miseria” by Uruguayan poet Maximiliano Garcia.
2004 Group show “Homage to Torres Garcia” in Plaza Artigas with professor Anselmo Cabrera
2004 personal show in Cultural Center of Carmelo


Mauricio Paz Viola, "Essentia series", 2015, contemporary watercolor, 30 x 42 cm.

15 Kasım 2015 Pazar

“RELOADED”

Ahmet Rüstem Ekici, “Gidenler”, 2015, Plastik ceset torbası,
plastik oyun havuzu topları, 140 x 70 x 35 cm.
artnivo.com, Zorlu Performans Sanatları Merkezi ile işbirliği içinde yaptığı küpler projesine “Reloaded” ile devam ediyor. Sanatçıların üretim sürecinde belirli bir ana başlık altında toplanmadan, bağımsız bir şekilde mekanı kullanmalarının amaçlandığı sergide, Ahmet Rüstem Ekici, Çağrı Saray, Eylül Ceren Ersöz, Jacqueline Roditi, Manolya Çelikler, Neslihan Karaağaç, Öykü Ersoy, Özge Enginöz ve Sadık Arı'nın eserleri yer alıyor. Sergi 17 Kasım 2015 - 24 Ocak 2016 tarihleri arasında Zorlu PSM’de görülebilecek.

Her sanatçıya kendilerine ayrılmış alanlarda sergileme olanağının sağlandığı bir solo sergiler bütünü olan proje, sanatçıların mekanı birbirlerinden bağımsız olarak değerlendirmelerine olanak sağlarken, bir taraftan da güncel konuların ve yaşanılan coğrafyanın eşliği sebebiyle birbirleriyle kesişiyorlar.


Çağrı Saray.
ÇAĞRI SARAY, “Kırmızı Oda: Sekanslar”, 2005, Enstalasyon, 1.35 x 25 m, 2+1 ed.
İzleyicinin serginin başında ve sonunda karşılaştığı, mekanın dış duvarına dev boyutta uygulanan 'Kırmızı Oda: Sekanslar' ile Çağrı Saray, her bir sekansın çizgi roman estetiğine yakın olduğu, lekesel çizim değerleriyle ifade edilen 34 sekanstan oluşan bir duvar resmi sergiliyor. Proje, yapı olarak film sanatına farklı bir açıdan yaklaşıyor. Bir filme dair her şeyi içinde barındıran bu iş, izleyici için yeni bir öneri sunan ve film izleme edimini değiştirmeyi amaçlayan bir “film”. ‘Kırmızı Oda: Sekanslar’, ‘Kırmızı Oda’ adlı işin senaryosundaki sekanslardan oluşan bir duvar enstalasyonudur. Sergi mekanında sergilenecek olan enstalasyon, izleyicinin 32 sekansın tümünü (yani resimlerin tümünü) izlemesi sonucunda bitmiş bir filme dönüşmektedir.
Proje, “film”in temel yapı taşları olan senaryo, görsel, ses gibi elemanların eksiltilmesi, eklemlenmesi ve dönüştürülmesiyle ortaya çıkmıştır ve sinemasal anlatının sunduğu olanakları, senaryo temelli olan işlerin üretilmesi için bir yöntem olarak kurgulamaktadır. Bu dönüşümlere paralel olarak hem içeriksel hem de yapısal farklılıklar barındırır. Çekim senaryosu da Çağrı Saray tarafından yazılmış olan proje, edebiyat alanına dair açık göstergeler taşımasından dolayı sistematik olarak edebiyat alanına dair belli yapıtlara da referanslar verir. Senaryonun ve bu senaryoya bağlı üretimlerin tümü, içerik bağlamında Çağrı Saray’ın işlerinde ve üretim dizgesinde odaklandığı kimlik, kişisel tarih ve bellek gibi kavramlarla ilişki içindedir.


Özge Enginöz.
ÖZGE ENGİNÖZ, “Yıldızlı Gökyüzünün Gücü Adına”, 2015, 6 adet ışıklı kutu 20x24 cm, 6 adet forex üzerine C-print, 3+1 Edisyon
Küplerde yer alan sanatçılardan Özge Enginöz, 'Yıldızlı Gökyüzünün Gücü Adına' isimli çalışmasında bize insanın, öznelliğini güçlendirerek tanımladığını zannettiği dünyanın aksine bakarak görebileceği, hatta göremeyeceği ama belki hissedebileceği yerde olduğunu hatırlatmak isteğinde, buluntu fotoğraflardan oluşturduğu yerleştirmesini sergiliyor. Özge Enginöz çalışmasını şöyle anlatıyor: “İnsan, kafasını kaldırıp gökyüzünü incelemeye başladığı noktada kendini evrenin sonsuzluğunda (bir parçacık/partikül olarak) kavramaya niyetlendi. Paul Vallery 'Mallerme Hatıraları, Mallerme Üzerine' isimli kitabının 'bir zar atımı' şiiri için Mallerme'nin kendisinden yardım istediği bölümde bir anısını şu vurguyla bitirir: ‘Mallerme’nin yıldızlı gökyüzünün gücü  adına bir sayfa yaratmaya çalıştığını düşünmüştüm!’.
Enginöz, Vallery'nin bu vurgusundan yola çıkarak ''Yıldızlı Gökyüzünün Gücü Adına'' ismini verdiği serisinin bir bölümünde, gözlem ve rastlantısallıkla eriştiği fotoğrafları, uzayın sonsuzluğunu ve yıldızları temsil  eden iki boyutlu bir harita ile birleştirir. Çalışmalarında evrenle bir olduğumuzu işaret eden kadrajlarla sanatçı, insanın göremeyeceği ama belki de hissedebileceği yerde olduğunu hatırlatmaktadır. Hayatın içinde ve sonrasında insanın yeri ile sonsuzluk içindeki konumunun görsel olarak dilini ararken aynı seri içindeki diğer çalışmalarında ise, fotoğrafları gökyüzü haritası üzerinde üç boyutlu  kutular içine yerleştirerek, evren, sonsuzluk ve kaos içindeki konumumuzu estetik olarak görselleştirmektedir.

MANOLYA ÇELİKLER, “Help”, 2015, Kağıt üzerine dikiş, 210 x 150 x 80 cm.
Manolya Çelikler ise, göçmen olmanın, ana dilinde konuşamamanın bir tercih olmadığını ve göç sürecinin güçlüğünü haritalardan oluşturduğu büyük boyuttaki kağıt gemisiyle izleyiciyle paylaşıyor. Manolya Çelikler sergi için ürettiği çalışmasını hakkında şunları kaleme almış: “Ülkesini ve sevdiklerini bırakıp savaştan, zulümden, tecavüzden ve ölümden küçücük bir gemi ye binlercesi sıkışarak kaçmaya çalışan, gittiği ülkede aylarca gözetim altında kalan, merkezlerde yaşayan, yabancı olduğunu ve istenmediğini iliklerine kadar hissedip devam etmek zorunda kalanlar...
Şu anda bulunduğumuz konum, yaşam içinde yaptığımız tercihlerin sonucudur ki yaşam dediğimiz de bir tercihler bütünüdür aslında. Özgür iradedir insanı ve ona armağan edilen yaşamı çeşitli ön adlarla nitelendirdi. 
Bazı hayatlar dışında...
Onlar tercih etmediler, dayatıldı. Mutlu sonla bitmeyince yaşam öyküleri de ilgi çekmedi zaten. Göbek bağının koptuğu topraklardan ötelendiler. Eminim tahmin edemezlerdi. Rüyalarında bile daha az konuşmaya başlayacaklarını ana dillerini. Tarihe düşman, kendisine yabancı. Yüreklerinde hep bir ağırlıkla dolaştılar en az suçları kadar büyük;  o topraklarda doğmak, mülteci olmak...
Mülteci olmak bir tercih değildir!”

AHMET RÜSTEM EKİCİ, “Gidenler”, 2015, Plastik ceset torbası, plastik oyun havuzu topları, 140 x 70 x 35 cm.
Ahmet Rüstem Ekici'nin içini renkli plastik toplarla doldurduğu, yine aynı plastikten üretilmiş çocuk ceset torbası, özellikle son iki senedir yaşanan çocuk ölümlerinin acısını anımsatma niyetinde. Ahmet Rüstem Ekici çarpıcı işini anlatıyor: “Dünyanın oluşumundan, ilk insani eylem ve olgulardan çok daha sonra hayatımıza girmiş bir malzeme olan plastik yaşamımızın her yerinde. Çevremizdeki her şey plastik, doğada yok olması en uzun süren malzemelerden biri yine plastik. Bu kadar ölümsüz, şekillenen ve şekil veren bir malzemenin 2 uç noktada, ölüm ve yaşam döngüsündeki yerinin en görünür iki şekil almış formu hayat dolu, oyun oynanan plastik top havuzu topları ve çoğu zaman trajik bir şekilde karşımıza çıkan insanın bir atık gibi son bulunduğu yerden çıkmasını sağlayan ceset torbası.
Trajik ölümlerin insanlar üzerinde bıraktığı izler ve geride kalan renkli hayatların çarpıcı izleri. Kıyıya vuran çocuk, güçler tarafından öldürülen güçsüzler, renkli hayatların son bulduğu ve renksiz bir şekilde herhangi bir atık malzeme gibi taşındığı ceset torbaları. Varlığın ve yok olmanın kontrast birleşim üzerine bir düşünce.
Ölen, öldürülen her bireye, çocuğa simgesel bir gönderme. Siyahlığa, karanlığa bürünmeden önceki renkli hayatın film şeritleri gibi geçişi... Neredeyse ölümsüz malzemenin, ölümsüz olabilecek anılar ile son yolculuğundan bir kare.
Galerinin bir köşesinde sergilenmesi yerine, Zorlu PSM, Artnivo küplerinde izleyicinin bir anda siyah bir odaya girerek karşılaşacağı ceset torbası ve renkli topların kompozisyonunun, dengeli birleşimlerinin çok daha kuvvetli bir algı yaratacağını düşünüyorum. Son zamanlarda tıpkı bu küpler gibi fikirden fikire yolculuk yapıyoruz. Çevirdiğimiz her gazete sayfası, tıkladığımız her haber bizi başka bir olaya sürüklüyor. Ölüm ve yaşam da bu fikirlerden biri; karanlık, trajik ama esprili.”

NESLİHAN KARAAĞAÇ, “İsimsiz”, 2015, PVC üzerine akrilik ve zift, 350 x 136 cm (x2)
PVC üzerine boya uyguladığı işlerle sergide yer alan Neslihan Karaağaç ise, yapay ve soğuk bir malzemeyle soyut formlar oluşturarak, günümüz dünyasının yansıması niteliğinde bir alan yaratıyor. Yaratının estetik duygu aktarımını; akrilik malzemeyi, akıtma, dökme, damlatma gibi süreçler sonucunda kompozisyon şemalarında oluşturmak isteyen sanatçı, geleneksel tuval ve diğer malzemeler yerine, kalın PVC kullanmakta, böylece bilinen kural ve klasik olanakları aşmakta, yaratısını ve gizli mesajlarını hem arka plana, hem de tüm mekanı kapsayacak bir yeni sonsuz boyuta taşımaktadır. 
Renklerin ve lekelerin bilinçaltı yolculuğu fark edildiğinde, ortaya çıkmış olan yaratıların statik değil, devingen, ilerlemeci ve yayılmacı bir ivme ile bilinçaltı kavramlarına göndermeler yaptığı, durgun veya uykudaki bilinç birikimlerini harekete geçirdiği görülmektedir. Hayata, bilince, dahası yaratılış ve kaotik evren kavramlarına geçişler yapmak isteyen bu çalışma, doğumdan ölüme, büyük patlamadan kaçınılmaz geri sönüşe kadar insanlığın kavrayabileceği tüm kavramları kışkırtıcı bir üslupla taşımaktadır.
Platon’un mağara metaforuna da estetik düzlemde gönderme yapan ve İrlandalı heykeltıraş, enstalasyon sanatçısı ve eleştirmen Brian O’Doherty’nin 1970’lerde tartışmaya açtığı “Küp” kavramını da içeren bu üretim, modern teşhir biçimi olan “sanat galerisi”ni de simgelemekte, böylece “İştahı kabarık sanat sistemi” kapsamında, olgudan olaya, ressamdan esere, mekândan zamana yatay ve seri geçişlerle koşmaktadır.

SADIK ARI, “Talan”, 2015
Kağıt üzerine çizimleriyle bilinen Sadık Arı, gündemin karamsarlığından uzak kalmanın imkansızlığında, çözümü her şeyin başladığı yere, doğaya bakarak bulma maksadı taşıyor. Sergide son dönem çizimlerine yer veren Arı, bize biraz karamsar ama doğanın yüceliğinden güç alan bir alan yaratıyor. Sadık Arı çalışmasını şu sözlerle anlatıyor: “Devlet için toprak; mülkiyetimiz, vatanımız uğruna insanların canına kıyılan bir meta. Oysa toprak, bizi bu dünyaya bağlayan, tutan, besleyen, ölümüzü sahiplenen, dünyanın kendisi. Bu coğrafya katman katman, silinmiş uygarlıklarla dolu. İnsanlık tarihi savaşlarla, katliamlarla sürüp gidiyor. İçinde bulunduğumuz bu dönemde de bu böyle devam ediyor. Gün gelecek toprak bizim uygarlığımızı da katmanlara sıkıştıracak. Bizim birbirimize olan nefretimiz toprak tarafından emilecek ve unutulacağız. Talan, bu iyileştirici gücüyle toprağı ve insanı anlamamıza yardımcı küçük bir seri.”

Eylül Ceren Ersöz.
EYLÜL CEREN ERSÖZ, “Die Weisse Rose / Beyaz Gül”, 2015, Enstalasyon 
(10 adet ağaç üzerine yağlı boya, ip, bildiriler, damga).
Eylül Ceren Ersöz ise, küpünde 1942 yılında kurulmuş, Hitler karşıtı barışçıl bir örgüt olan 'Beyaz Gül'ün hikayesini sunuyor. İnceleme alanı olarak kurguladığı küpte Ersöz, örgütün bilgilerine ulaşma sürecini, örgütün tarihini, belgelerini ve karakterlerini yeniden üretiyor. Ersöz, enstalasyonunu şu sözlerle anlatıyor: “Gerçek bir hikayenin farklı mediumlarla tekrar hayat bulmuş halidir Beyaz Gül. Toplumlar, kültürler, dönemler değişse de her yerde aynı olan “gerçek”lerdir.
18 Şubat 1943'te Üniversitede savaş karşıtı bildiri dağıtırken okulda çalışan görevli Jakob Schmid tarafından yakalanıp gestapo tarafından tutuklanan, 22 Şubat 1943 tarihinde Roland Freisler’in yaptığı mahkemede, Sophie Scholl erkek kardeşi Hans ve arkadaşları Christoph Probst vatan hainliğinden suçlu bulunup ölüm cezasına çarptırılmış, cellat Johann Reichhart tarafından idam edilmiştir. Grubun diğer üyeleri Alexander Schmorell, Willi Graf ve Kurt Huber ise 9 Nisan 1943 tarihinde ölüm cezasına çarptırılıp infaz edilmiştir.”

ÖYKÜ ERSOY, “Mahal”, 2015
Kent üzerine çalışmalarıyla tanınan Öykü Ersoy, bireyin kent ile kurduğu çarpık ilişki üzerine giderek, silikleşmiş, kimliksiz kentler resmediyor ve çalışmasını şöyle anlatıyor: “Kent insanı, kentin doğasına dönüşmüş, kaos içinde var olabilmek adına kendine ait bir mekana gereksinir. Bu mekanın bireye dair bir düzen içermesi gerekir. Aksi durumda, birey aidiyetsizlik, yalnızlık, güvensizlik (güvende hissedememe) gibi korkularla yüz yüze kalır. Bu açıdan değerlendirildiğinde sanatçı mekanı, bireyi yutup kendisine benzeten, giderek onu kapsayabildiği bir nesneye çevirme olasılığının dışına taşıyarak okur ve işlerinde, mekanı iktidarı altına alan, onun donuk yapısını bozan bir tutum takınır. İşlerle altı çizilmeye çalışılan bakış̧ açısı; bireyin mekanı kendine benzetebilmesi; onu yaşanır, kendine ait, giderek de kendisinin bir parçası haline dönüştürebilmesi ve bu konudaki yaratıcı gücüdür. Kent bireyi, kent kaosunda hepsi birbirinin aynılaşmış mekanlarda nefes alabilmek için, mekanı olarak gördüğü alanı yeniden yorumlamalı, mekanı kendileştirmelidir.”
“Mahal” projesi, küp formundaki mekanı renk müdahaleleriyle formundan uzaklaştırmayı amaçlıyor. ””Bozkır Hüznü”, “Ben Nerede Yatacağım?”, “Yer”, olmak üzere 3 aynı bölümden oluşan proje, küpün içerisinde oluşturulan yeni mekanda sergilenerek mekan içerisinde işlerin nesne olmak yerine özneye dönüşüp kendine ait bir mekanı şekillendirmesini resimsel bir dille inceliyor.”

JACQUELINE RODITI
Kente bir başka açıdan bakan, zamansız ve melankolik fotoğraflarıyla bilinen Jacqueline Roditi ise, kentten izlerini bize büyük boyuttaki fotoğraflarıyla aktarıyor. Jacqueline, "I Had a Dream within a Dream" isimli serisinde, rüyalarla ilgili kitabı üstünde çalışırken not ettiği rüyalarından yola çıkıyor. Kitaptaki ana karakterin uykuyla uyanıklık arasında takılıp kaldığı arafta, rüya aleminin onu daha mutlu ettiğini keşfedip günlüklerinde ve hafızasında kalanları onlara en yakın biçimde fotoğraflayarak somutlaştırarak kendi gerçekliğini yaratmak istemesi, Jacqueline'in de serisinin temelini oluşturuyor. Rüyalarımızı karşı tarafa hiçbir zaman değiştirmeden aktarırken, başımızdan geçen çoğu olayı subjektif bir şekilde ifade ederek çarpıtmamız, sanatçıya hangisinin daha gerçek olduğunu sorgulatıyor. Fotoğrafları rüyalarını somutlaştırırken, rüyaları da kendisini bu dünyadan soyutluyor.
"lt was raining while I was sleeping
l had a dream within a dream
l was flying above the sea
You started to bleed suddenly
l tried to reach the island called Kani
Before strangers took me
And then they hunted me
When I woke up I was pregnant by a tree"

"Reloaded", 17 Kasım - 24 Ocak tarihleri arasında her gün 10:00-21:00 saatleri arasında Zorlu PSM'de izlenebilir.
     
artnivo.com yeni, farklı ve seçilmiş çağdaş sanat eserlerinin galeri mekanından çıkıp daha geniş kitlelere ulaşmasını sağlamak için kurulmuş online çağdaş sanat platformudur.
Bilgi için: 00 90 212 – 225 63 26
art@artnivo.com 

www.artnivo.com

13 Kasım 2015 Cuma

KEMAL CINGILLIOĞLU ROY LICHTENSTEIN’IN TABLOSU’NU 95.4 MİLYON DOLARA SATIN ALDI MI?


Brett Gorvy, Instagram hesabında yayınladığı fotoğrafta Roy Lichtenstein’in “Nurse -Hemşire” tablosunu alan kişiyi tebrik ettiğini yazıyor. Art Market Monitor’den Marion Maneker’in haberini göre tabloyu alan kişinin adı belirtilmese de, fotoğraftaki kişinin Kemal Cıngıllıoğlu olduğu anlaşılıyor.
Gorvy, fotoğrafın altında şu cümleyi yazmış: “Roy Lichtenstein’ın ‘Hemşire’ tablosunu alan kişiyi tebrik ediyorum. Onu daha fazla ziyaret etmeyi umut ediyorum.”
Roy Lichtenstein’in “Nurse - Hemşire” tablosu, 9 Kasım’da Christie’s New York’ta 95.4 Milyon dolara satılmıştı. Kemal Cıngıllıoğlu’nun Warhol’un “Four Marilyns” tablosunu, 44 Milyon dolara sattığı, müzayede kulislerinde konuşulan bir diğer haber.
Londra’da yaşayan, 1985 doğumlu Kemal Cıngıllıoğlu, babası Halit Cıngıllıoğlu gibi ARTnews’un Top 200 Koleksiyoner listesinde yer alıyor. Finans sektöründe çalışan Kemal Cıngıllıoğlu Christie’s müzayede evinin Avrupa üyesi, babası Halit Cıngıllıoğlu ise Sotheby’s’in Danışma Kurulu’nda.

http://www.artnews.com/top200/kemal-has-cingillioglu/



12 Kasım 2015 Perşembe

CONTEMPORARY ISTANBUL 2015’TEN NOTLAR

Contemporary Istanbul Fuarı’nı 15 Kasım’a kadar gezebilirsiniz.

ZİYARETÇİ AKINI
10. Yaşını kutlayan Contemporary Istanbul’un 11 Kasım’da gerçekleşen ön izleme günü tam anlamıyla ziyaretçi akınına uğradı. Sanatın giderek daha geniş kitlelere ulaştığını görmek çok güzel. Girişte izdiham yaşanırken, bölge trafiği de kilitlenmişti.





Bahadır Baruter, “Mukadderat Serisi | Fatality Series”, Silikon, epoksi, akrilik rezin, pleksiglas, ahşap | Silicon, epoxy, acrylic resin, plexiglas, wood, (x-ist).

FUARIN STARI BAHADIR BARUTER
Bahadır Baruter, 
“Mukadderat Serisi | Fatality Series”, 
Silikon, epoksi, akrilik rezin, pleksiglas, ahşap 
Silicon, epoxy, acrylic resin, plexiglas, wood, (x-ist).

x-ist'in bu seneki solo proje alanının konuğu olan Bahadır Baruter, yaklaşık 2 yıl süren çalışma süreciyle ortaya çıkarttığı “Mukadderat Serisi – Fatality Series” isimli heykel yapıtlarını da ilk kez Contemporary İstanbul’da sergiliyor. Silikon, epoksi, akrilik rezin, pleksiglas, ahşap gibi malzemelerle oluşturulan heykeller, son dönemde gördüğüm en başarılı çalışmalar arasında.
Sanatçı, yaşamsallıklarını fetüs halinde ya da doğumdan sonra yitirmiş bedenleri hapsedilmiş formlar halinde heykelleştiriyor. Doğmadan yaşamını kaybetmiş ya da doğduktan sonra iş hayatının hırslı ve mecburiyet yüklü döngüsünde aslında yaşayan ölülere dönüşen kadın ve erkekleri, beyaz kefene atıfta bulunan beyaz takım elbiselerle, dini bir ritüelin parçası gibi tanrıya yakarır/yalvaran formda sorgulayan sanatçının eserlerinden oluşan yeni serisi, haklı olarak Contemporary İstanbul’da büyük ilgi gördü.


Şirin Payzın, Ahmet Yeşil, Onur Çetin, Ümmühan Kazanç.
İŞ VE SANAT DÜNYASININ ÜNLÜ İSİMLERİ
Fuara, özellikle koleksiyonerlerin ilgisi büyüktü. Hükümetin çağdaş sanata sınırlı destek verdiği günümüzde, Murat Ülker, Taha Tatlıcı, Arzu Sabancı, Caroline Koç, Çiğdem Simavi, Osman Çarmıklı, Sevil Sabancı, Oya Eczacıbaşı, Halis-Alev Komili, Polat Gülman, Kemal Gülman ve Tansa Mermerci gibi önemli sanatsever iş adamlarını fuarda eserleri dikkatli bir şekilde incelerken görmekten büyük mutluluk duydum. Türk koleksiyonerlerin yanı sıra yaklaşık 400 yabancı koleksiyoner de fuarı gezmek için İstanbul'a gelmiş. Beren Saat, Kenan Doğulu, Teoman, Şevval Sam, CNN Türk’ün ünlü yorumcusu Şirin Payzın da fuarı gezen ünlü isimler arasındaydı.


Adnan Çoker.
ADNAN ÇOKER KİTABINI İMZALADI
Fuarda görmekten büyük mutluluk duyduğum Adnan Çoker, “Alfabe” isimli yeni serisini sergilediği OlcayArt’ın standında, sergi kataloğunu da imzaladı. Büyük usta, ağırbaşlı duruşuyla bir kez daha “ustaları hali bir başka” dedirtti. Keşke fuarda hazır bulunan diğer sanatçılarımızda, kitaplarını imzalayarak hayranlarını sevindirseydi. Ancak fuar ve sergi zamanlarında izleyicilerle yüz yüze gelen sanatçılar, imza vererek hayranlarına güzel bir anı hediye edebilirlerdi.


Kadir AKYOL, “Charlize Theron”, 2015, tuval üzerine yağlıboya, 130x160 cm., (Galeri Miz).

Galeri İlayda.
Victor Lope/Faur Zsofi Gallery.
Aria Art Gallery.
Jaume Plensa Galerie Lelong Paris.
Extramücadele, Galeri Zilberman.
Emir Uras, Krampf Gallery.