exhibition etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
exhibition etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

16 Nisan 2018 Pazartesi


Ahmet Yeşil, “Sesler ve İzler – Sounds and Traces”, 2018, tuval üzerine yağlıboya (oil on canvas), 100x85 cm.

AHMET YEŞİL, represents Turkey with his solo exhibition at NEW YORK ART EXPO, will be held PIER 94, booth No. 706, between on 19-22 April 2018. So far, performs solo and group exhibitions, participating biennials and symposiums abroad, representing our country successfully at abroad, Ahmet Yeşil will offer a visual feast with a selection of recent works.

In addition Ahmet Yeşil’s solo exhibition runs unti 21 April, 2018 at Gallery Soyut, Ankara, Turkey and he is going to join group exhibition at Musee du Louvre Carrousel Artshopping runs between 25-27 May 2018.

However, on Ahmet Yeşil’s canvas, these objects are stripped off of their “binding” qualities and turn into tools that offer brand new interpretations in paintings, are images of the artist’s plastic language, and of expression. It’s not the ropes or strings that pull the onlookers into the world of art; it’s the poetic and individualistic compositions of blue, green, purple or red on canvas. Sometimes under the sea or above the waves, sometimes in a desolate forest or in a blue pregnant with shades of green. And this is what the artist wants - to create a deep dialogue between the onlooker and the pictorial image.

Ahmet Yeşil, “Sesler ve İzler – Sounds and Traces”, 2018, tuval üzerine yağlıboya (oil on canvas), 160x120 cm.

Ahmet Yeşil’s essay (Notes on a Rope on the Verge of Creation) is a manifesto of ropes and strings. He expresses himself as follows:

Turning into an artistic object through the rope’s identity as an object, the string’s rhythm creates a cosmos together with the rhythm of lice. As this cosmos turns into a plastic language, it adds a unique identity to my art as well. Each moment and emotion in life is an homage to the relationship between the rope’s rhythm and the rhythm of life, shaped by the artist’s intuition and vision. The colors and lights on rhythmic curls of the rope are the reflection of our values. I try to use the objective identity of the rope to express every aspect of life - social, societal, political, economic, ecological and personal -by turning it into the ultimate work of art with plastic and aesthetic values.

The rope and string, through which I adopted the language of the plastic, have stripped off of their objective definition and took over their own narrative.

Each phenomenon in my paintings have a signified in my life. After all, a language for which you cannot form a base is not your language at all. After creating your own plastic language in time, you start a search for technique through which you’ll express yourself. The moment you stop, you invade your own footprints. I haven’t had the luxury to put the time on hold to watch or observe the language of painting. The accumulation of your experiences is just an experiment to start anew. I don’t deny any of my experimentations and am open to the renewal forced upon me by plastic. The will for searching, awareness and reckoning form its own plastic renewal. In my recent works, the rope created its own transformation and power in plastic and image, without having to worry about anything but the painting itself. It’s plainer, more minimalistic. This is also an effort the solve the tension I have between me and life, painting and myself.

Ahmet Yeşil, “Sesler ve İzler – Sounds and Traces”, 2018, tuval üzerine yağlıboya (oil on canvas), 120x90 cm.

The reflection of the relationship, tension and effort to solve problems between painting and life on canvas, as Ahmet Yeşil mentions in his manifesto, doesn’t create a distance between the society and his art. His art is close to and relatable for everyone.
The perfect harmony of rhythm, balance, lyricism, lighting, shadow and bright colors (as if they’re meeting for the first time) in Ahmet Yeşil’s paintings enable onlookers from various cultures to immediately interact with the image. That’s why his pieces have been included in many personal and public collections in many countries, such as Turkey, Germany, the US, Canada, the Netherlands and the UK. The essay Tuvalde Oda Müziği (Chamber Music on Canvas, 2015) written by Celal Soycan for Ahmet Yeşil’s catalogue emphasizes the fact that the artist has adopted a plastic language that has been approved nationally and internationally. He’s opened 105 solo exhibitions, participated in 297 mixed and contest exhibitions, and received 24 awards.

Ahmet Yeşil doesn’t regard -isms or contemporary art movements as binding elements that limit his art to a certain category. Reflecting on and utilizing values that will enrich his art, he tries to form an individual way of expression. His brush strokes are one of a kind. Though he follows closely the fashion movements in the world and in Turkey, he clings to his own reality, developing his art as his brush portrays his longing, passions, excitement, emotions, ideas, pain and joy on the canvas. What needs to be emphasized is that he created an idiosyncratic visual language which can only be defined as “Ahmet Yeşil’s style”.


Ahmet Yeşil, “Dip Notlar 2 – Footnotes 2”,  2017, tuval üzerine yağlıboya (oil on canvas), 70x70.cm.

AHMET YEŞİL (1954, Mersin)
He lives and works in Mersin, Turkey.
1973-1985      He studied painting with painters Nuri Abaç, İlhan Çevik ve Ernür Tüzün.
2015-              Anadolu University Department of Sociology

In addition to private art collections in Turkey, he has paintings in important foreign collections mainly Germany, America, Canada, Netherlands, United Kingdom. Ahmet Yeşil, is a member of the Unicef International Association of Plastic Arts. So far he opened 105 personal exhibition, and joined 297 group and contest exhibitions. Received 24 awards in national and international contests.

2018    30 March - 21 April, Gallery Soyut, Ankara
2017    23 May – 14 June, F Art Gallery, Istanbul
2016    18 March - 7 April, Gallery Soyut, Ankara
2016    18 March - 7 April, Gallery Soyut, Ankara
2016    15 April - 5 May, MTSO Gallery, Mersin
2015    Ekol Art Gallery, Izmir
2014    Rh Art Gallery, Istanbul
2014    Gallery Soyut, Ankara
2012    Gallery Soyut, Ankara
2010    Gallery Soyut, Ankara
2006    Osmanlı Tersanesi, Bodrum
2006    Ege University A.K.M., Izmir
2006    Ege University Art Fair, Izmir
2005    Ilayda Art Gallery, Istanbul
2004    Galley Artist, Istanbul
2001    Aphrodia Art Gallery, Izmir
2001    CEY Art Gallery, Istanbul
2001    Görüntü Art Gallery, Adana
2000    Armoni Art Gallery, Ankara
1999    Kile Art Gallery, Istanbul
1998    Halkbank Art Gallery, Ankara
1997    Aphrodite Art Gallery, Izmir
1995    Kile Art Gallery, Istanbul
1995    Selvin Art Gallery, Ankara
1993    Kile Art Gallery, Istanbul
1990    Destek Reasürans Art Gallery, Istanbul

2016    April, Taipei 101 Art Gallery, Taiwan / China
2016    1-15 February, Athens Museum, Athens / Greece
2014    Ludwig Galerie Schloss, Oberhausen / Germany
2013    Georgain National Museum, Tbilisi / Georgia
2012    Survivors Mostra d'arte Contemporanea a Firenze, Florence / Italy
2011    Visual Touches Exhibition, New York / USA
2011    Galerie Tuillier, Paris / France
2011    Earth Gallery, New Jersey / USA
2011    Florence Bienniale, Florence / Italy
2011    Miami Art Fair, Solo Exhibition, Miami / USA
2005    Gallery Hittite, Toronto / Canada
2005    Herrenhof Mussbach Art Gallery, Neustadt / Germany
2004    Lahey Hause of Art Gallery, Holland
2003    Amsterdam Hause of Art Gallery, Holland
2003    Monreal / Canada

Presidency of the Republic of Turkey
Republic of Turkey Ministry of Culture
Republic of Turkey Ministry of Foreign Affairs
Republic of Turkey Ministry of Finance
Central Bank Republic of Turkey
Royal Collection of the United Kingdom
Kushimoto Turkish Memorial and Museum
D.Y.O. Education Foundation Museum
Ankara State Painting and Sculpture Museum
Municipality of Balıkesir Devrim Erbil Museum
Municipality of Körfez Museum
Eczacıbası Collection
Cumhuriyet Newspaper Museum
Uğur Mumcu Foundation
Hacettepe University Museum of Painting and Sculpture
Eskisehir University Museum of Contemporary Art
Tekel Collection
Akbank Collection
Vakıfbank Collection
Ziraat Bank Collection

Ahmet Yeşil, “Sesler ve İzler – Sounds and Traces”, 2018, tuval üzerine yağlıboya (oil on canvas), 180x130 cm.


AHMET YEŞİL, 19-22 Nisan 2018 tarihleri arasında PIER 94’de düzenlenecek NEW YORK ART EXPO fuarında 706 nolu stantta, kişisel sergisiyle Türkiye’yi temsil ediyor. Bugüne kadar yurtdışında gerçekleştirdiği kişisel ve karma sergiler, katıldığı sempozyum ve bienaller ile ülkemizi yurtdışında en çok temsil eden sanatçılar arasında yer alan Ahmet Yeşil, son dönem çalışmalarından oluşan bir seçkiyle, görsel bir şölen sunacak.

Ayrıca, Ahmet Yeşil’in kişisel sergisi 21 Nisan 2018 tarihini kadar Ankara Galeri Soyut’ta devam ediyor. 25-27 Mayıs 2018 tarihleri arasında ise Musee du Louvre Carrousel Artshopping’de karma bir etkinlikte yer alıyor.

Ahmet Yeşil’in tuvalinde, sözlük anlamının ötesinde plastik bir imge olarak yerleşen ip ve halat, maddi dünyadaki bağlayıcı rolünü tamamen kaybeder ve resim düzlemine yepyeni açılımlar sunar. İzleyiciler, ritmik bir akış yüklenen bu imgelere bırakır kendini ve sanatçının kendine has mavi, yeşil, mor ya da kırmızı renklerle tuval yüzeyinde yaratığı şiirsel kompozisyonların içine dalıverir. Denizin altında, dalgaların üzerinde, ıssız bir ormanda, bazen de yeşile gebe mavinin içinde buluverir kendini. Sanatçının istediği tam da budur: İzleyiciyi ve resimsel imge derin bir diyalog içindedir.

Ahmet Yeşil’in, “Yaratı Eşiğinde Halat Üzerine Notlar” isimli yazısı, ip ve halat manifestosudur. Sanatçı kendini şu şekilde ifade eder:

“Halatın nesnel kimliği üzerinden, sanatsal objeye dönüşen ip, halatın kendi ritminin yaşamın ritmiyle beraber yarattığı kozmos plastik bir dile dönüşürken, sanatıma da özgün bir kimlik kazandırıyor. Yaşamda da her anın, duygunun, sanatçının sezgisiyle, görme biçimiyle, halatın ritmik kıvrımlarıyla yaşamın ritmi arasındaki ilişkiye göndermelerdir. Halatın ritmik kıvrımları üzerine düşen, renk, ışık, açık koyu değerler bize ait olanın yansımalarıdır. Yaşama ait sosyal, toplumsal, siyasal ekonomik, ekolojik düzeylerin plastik dille anlatımıdır.
Resmimdeki her olgunun yaşamımda bir karşılığı vardır. Zaten altını dolduramadığınız bir dil size ait değildir. Zaman içinde plastik dilinizi oluşturduktan sonra, kendinizi keşfetmek üzere teknik arayışlara giriyorsunuz. Durduğunuz an kendi ayak izlerinizi işgal edersiniz. Resim dilini izlemek, seyretmek üzere zamanı beklemeye almak gibi bir lüksüm olmadı. Arkanızdaki birikim, yeniye başlamak üzere bir deneyden ibaret. Hiçbir deneyi inkar etmeden, plastiğin dayattığı yenilenmeye açığım. Arayış, bilinç, hesaplaşma iradesi kendi plastik açılımını getiriyor zaten. Son dönem çalışmalarımda ip, resim dışında hiçbir anlatım kaygısı aramadan, plastiğin ve imgenin kendi dönüşümünü ve gücünü kurdu. Daha yalın, daha minimal… Bu elbette benimle hayat, benimle resim ve benimle kendim arasında süren gerilime bir çözüm çabasıdır”.

Ahmet Yeşil’in Manifestosunda belirttiği resim ve hayat arasındaki ilişki, gerilim, çözüm bulma çabasının tuvale yansıması, toplum ile sanatı arasında bir uçurum yaratmaz. Onun sanatı herkese yakındır, herkes kendinden bir şeyler bulur. Ahmet Yeşil resmindeki ritm, denge, lirizm, ışık, gölge ve yeniden tanışıyormuşçasına öne çıkan canlı renklerin kusursuz uyumu birçok farklı kültürden izleyicinin, hızla resim ile ilişki kurmasını sağlar. Otuz yedi yıldır aktif olarak sanat yaşamının içinde olan Ahmet Yeşil, bugüne kadar 105 kişisel sergi açtı, 297 karma ve yarışma sergisine katıldı, 24 ödül aldı. Tam anlamıyla ‘nev-i şahsına münhasır’ olarak tanımlanabilecek bir fırçası vardır. Dünyadaki ve Türkiye’deki moda akımları çok yakından takip etse de o kendi gerçeğinden vazgeçmemiş, yıllar içinde fırça darbeleri ile tuvaline aktardığı özlemleri, tutkuları, heyecanları, duyguları, düşünceleri, acıları, mutlulukları onu nereye götürdüyse, sanatı da o bağlamda gelişmiş, bugünkü gücüne ulaşmıştır. Özellikle ve ısrarla belirtilmesi gereken nokta ise, dünyadaki hiçbir sanatçıyla karşılaştırılamayacak ve Ahmet Yeşil tarzı olarak anılan görsel bir dil yaratmış olmasıdır.


AHMET YEŞİL (1954, Mersin)
Mersin’de yaşıyor ve çalışıyor.
1973-1985      Ressam Nuri Abaç, İlhan Çevik ve Ernür Tüzün’den resim eğitimi aldı
2015                Anadolu Üniversitesi Sosyoloji Bölümü’ne devam ediyor

Türkiye’de birçok özel koleksiyonda yapıtları yer alan sanatçının, Almanya, Amerika, Kanada, Hollanda, İngiltere başta olmak üzere önemli yabancı koleksiyonlarda da eserleri bulunmaktadır. Ahmet Yeşil, Unicef Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği üyesidir; şimdiye kadar 105 kişisel sergi açtı, 297 karma ve yarışma sergisine katıldı. Ulusal ve uluslararası yarışmalarda 24 ödül aldı.

2017    23 Mayıs - 14 Haziran, F Sanat Galeri, İstanbul
2016    18 Mart - 7 Nisan, Galeri Soyut, Ankara
2016    15 Nisan - 5 Mayıs, MTSO Galerisi, Mersin
2015    Ekol Sanat Galerisi, İzmir
2014    Rh Sanat Galerisi, İstanbul
2014    Galeri Soyut, Ankara
2012    Galeri Soyut, Ankara
2010    Galeri Soyut, Ankara
2006    Osmanlı Tersanesi, Bodrum
2006    Ege Üniversitesi A.K.M., İzmir
2006    Ege Üniversitesi Sanat Fuarı, İzmir
2005    İlayda Sanat Galerisi, İstanbul
2004    Galeri Artist, İstanbul
2001    Aphrodias Sanat Galerisi, İzmir
2001    CEY Sanat Galerisi, İstanbul
2001    Görüntü Sanat Galerisi, Adana
2000    Armoni Sanat Galerisi, Ankara
1999    Kile Sanat Galerisi, İstanbul
1998    Halkbank Sanat Galerisi, Ankara
1997    Aphrodite Sanat Merkezi, İzmir
1995    Kile Sanat Galerisi, İstanbul
1995    Selvin Sanat Galerisi, Ankara
1993    Kile Sanat Galerisi, İstanbul
1990    Destek Reasürans Sanat Galerisi, İstanbul

2016    Nisan, Taipei 101 Sanat Galerisi, Tayvan / Çin
2016    1-15 Şubat, Melina Kültür Merkezi, Atina / Yunanistan
2014    Ludwig Galerie Schloss, Oberhausen / Almanya
2013    Georgain National Museum, Tiflis / Gürcistan
2012    Survivors Mostra d'arte Contemporanea a Firenze, Floransa / İtalya
2011    Visual Touches Exhibition, New York / Amerika
2011    Galerie Tuillier, Paris / Fransa
2011    Earth Gallery, New Jersey / Amerika
2011    Floransa Bienali, Floransa / İtalya
2011    Miami Sanat Fuarı, Kişisel Sergi, Miami / Amerika
2005    Gallery Hittite, Toronto / Kanada
2005    Herrenhof Mussbach Sanat Galerisi, Neustadt / Almanya
2004    Lahey Hause of Art Gallery, Hollanda
2003    Amsterdam Hause of Art Gallery, Hollanda
2003    Monreal / Kanada

T.C. Cumhurbaşkanlığı Koleksiyonu
T.C. Kültür Bakanlığı Koleksiyonu
T.C. Dışişleri Bakanlığı Koleksiyonu
T.C. Maliye Bakanlığı Koleksiyonu
Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası Koleksiyonu
İngiltere Kraliyet Koleksiyonu
Kushimoto Türk Müzesi
D.Y.O. Eğitim Vakfı Müzesi
Ankara Devlet Resim ve Heykel Müzesi
Balıkesir Belediyesi Devrim Erbil Müzesi
Körfez Belediyesi Müzesi
Eczacıbaşı Koleksiyonu
Cumhuriyet Gazetesi Müzesi
Uğur Mumcu Vakfı
Hacettepe Üniversitesi Resim Heykel Müzesi
Eskişehir Üniversitesi Çağdaş Sanatlar Müzesi
Tekel Koleksiyonu
Akbank Koleksiyonu
Vakıfbank Koleksiyonu
Ziraat Bankası Koleksiyonu

2015    Carrousel du Louvre Museum Salle le Nötre 99 rue S.N.B.A. Salon Paris / Fransa
2015    29 Ekim Cumhuriyet Sergisi, Berlin / Almanya
2015    24 Temmuz - 14 Ağustos, E. Arimany Art Gallery, Tarragon / İspanya
2015    3 - 28 Eylül, Mar Art Gallery, Barcelona / İspanya
2015    8 - 28 Ekim, Salduba Art Gallery, Zaragoza / İspanya
2015    11 Aralık 2015 - 7 Ocak 2016, Terraferma Art Gallery, Lleida / İspanya
2014    Carrousel du Louvre Museum Salle le Nötre 99 rue S.N.B.A. Salon Paris / Fransa
2014    29 Ekim, 90. Yıl… 90 Sanatçı…, Berlin / Almanya
2014    Külture Inside Gallery, Lüksemburg
2013    Carrousel du Louvre Museum Salle le Nötre 99 rue S.N.B.A. Salon Paris / Fransa
2012    Rosso Opportunita, Survivors, Firenze / İtalya
2012    Carrousel du Louvre Museum Salle le Nötre 99 rue S.N.B.A. Salon Paris / Fransa
2011    Carrousel du Louvre Museum Salle le Nötre 99 rue S.N.B.A. Salon Paris / Fransa
2011    Grand Palais Salon Sergisi, Paris / Fransa
2010    Gallery Daniel Besseiche, Paris / Fransa
2010    Grand Palais Salon Sergisi, Paris / Fransa
2009    VI. Euro-American Visual Arts Exhibition, Campeche / Meksika 2009     Zagreb / Sırbistan
2008    San Diego Üniversitesi Takas (Swap) Sergisi, San Diego / Amerika
2008    Carrousel du Louvre Museum Salle le Nötre 99 rue S.N.B.A. Salon Paris / Fransa 2008  1-12 Eylül, Plastic Arts International Festival, Monastir / Tunus
2007    Carrousel du Louvre Museum Salle le Nötre 99 rue S.N.B.A. Salon Paris / Fransa
2006    Marson de I’unesco Coloir X-XL Place de Fontenoy, Paris / Fransa
2006    Le centre Culturel Anatolie de Paris / Fransa

2015    Süleymenpaşa Belediyesi Resim Çalıştayı, Tekirdağ
2011    Portakal Çiçeği Sanat Kolonisi, Sapanca / Sakarya
2011    Floransa Bienali, Floransa / İtalya
2011    Miami Solo Expo International Art Center, Miami / Amerika
2009    VI. Euro-American Visual Arts Exhibition, Campeche / Meksika
2008    1-12 Eylül, Plastic Arts International Festival, Monastir / Tunus
2007    Contemporary Art and Life Galeri, İstanbul
2006    Ege Üniversitesi Sanat Fuarı, İzmir
2006    Bodrum Sanat Bienali (Suça İştirak) Bodrum
2006    Ankara Üniversitesi Resim Sempozyumu
2005    Tüyap Sanat Fuarı, Galeri Baraz / İstanbul
2005    Barış Derneği / İstanbul
2004    Arc-en-Ciel Paris Sanat Galerisi, Tüyap Sanat Fuarı, İstanbul
2003    Arc-en-Ciel Paris Sanat Galerisi, Tüyap Sanat Fuarı, İstanbul
2003    Ankara Sanat Fuarı, Nurol Sanat Galerisi
2003    Arc-en-Ciel Paris Sanat Galerisi, Tüyap Sanat Fuarı, İstanbul
2003    İstanbul Sanat Fuarı, Valör Sanat Galerisi
2001    XI. İstanbul Sanat Fuarı, CEY Sanat Galerisi, İstanbul
2001    3. ODTÜ Sanat Festivali, Ankara
1997    7. Uluslararası İstanbul Sanat Fuarı, İstanbul  
1996    6. Uluslararası İstanbul Sanat Fuarı, İstanbul

2015    Adana Kültür ve Sanat, Ressamlar Derneği Puduhepa Bilim Sanat Onur Ödülü / Adana
2014    “Mersin En’lerini Seçiyor” Anketi Sonucu En İyi Ressam Ödülü / İstanbul
2013    Ankara Gazi Rotary Kulübü Yılın Meslek Hizmet Ödülü / Ankara
2013    Mersin 1. Kültür Etkinliği Kent Hizmet Ödülü / Mersin
2012    Uluslararası Lions Kulüpler Birliği Melvin Jones Ödülü
2011    Louvre Müzesi, Carousel Salon Sergisi Delegasyon Ödülü, Gümüş Madalya / Paris-Fransa
2011    Mersin İ.S.K. Kent Onur Ödülü
2010    Ankara Sanat Kurulunun Yılın Resim Dalında Sanatçı Ödülü / Ankara
2009    Louvre Müzesi, Carousel Salon Sergisi Delegasyon Ödülü / Paris - Fransa
2004    3. Mersin Uluslararası Müzik Festivali Sanat Özel Ödülü
1997    2. Deniz Müzesi Komutanlığı Birincilik Ödülü
1996    1. Deniz Müzesi Komutanlığı Üçüncülük Ödülü
1995    Kayseri Valiliği Resim Yarışması Ödülü
1993    26. D.Y.O. Resim Yarışması Büyük Ödülü
1993    Kültür Bakanlığı 1. Kapadokya Resim Yarışması Mansiyon
1992    Adana Çimento Sanayi Resim Yarışması Mansiyon
1992    Tekel 6. Geleneksel Resim Yarışması Birincilik Ödülü
1992    Sanatçı Gözüyle Antalya Resim Yarışması Mansiyon
1991    Körfez Belediyesi Resim Yarışması Mansiyon
1990    T.P.A.O. Resim Yarışmasında 1.Mansiyon
1989    Ordu İl Resim Yarışmasında 1.Mansiyon
1985    Mersin Uluslararası Resim-Heykel-Seramik Yarışmasında Mansiyon
1983    Turgut Pura Yarışmasında Kültür Bakanlığı Ödülü
1982    Turgut Pura Yarışmasında İzmir Resim Heykel Müzesi Ödülü

Ahmet Yeşil, “Sesler ve İzler – Sounds and Traces”, 2018, tuval üzerine yağlıboya (oil on canvas), 100x85 cm.

Ahmet Yeşil, “Sesler ve İzler – Sounds and Traces”, 2018, tuval üzerine yağlıboya (oil on canvas), 120x90 cm.

20 Nisan 2017 Perşembe


Kadir Akyol, “Ian Mckellen, Gandalf of the Lord of the Rings”, 2017, oil on canvas, 130x230 cm.

Kadir Akyol’s, the 12th solo exhibition “The Evolution of the Perfect” opens simultaneously with the launch of NEW BMW 5 Series with the concept of the Evolution of the Perfect in the BMW showroom of the BMW Özgörkey's Automotive in Bornova, Izmir. The exhibition can be viewed between 28 April-5 May 2017, the opening is on April 28, 2017 Friday 19:00 - 21:00.

When someone says Turkish Portrait art, Kadir Akyol is the among first artists from the younger generation come to mind. In his new new paintings; popular culture icons, the images filtered through the artist's memory, comes back to life with unique colors and brush strokes.

Kadir Akyol’s unique brushstrokes, exuberant colors and composition offers a visual feast with Jack Sparrow of Pirates of the Caribbean; Gandalf of the Lord of the Rings; Avatar; Batman's Joker in the Dark Knight Movie, Anthony Hopkins we watch the character Hannibal Lecter in The Silence of the Lambs; Natalie Portman as Léon, Game of the Thrones Daenerys Targaryen 'Emilia Clarke” and Scarlett Johansson.

Kadir Akyol: +90 543 380 02 90

Address: Üniversite Caddesi No:66 35100 Bornova - İZMİR
Tel: +90 (232) 388 19 90

Kadir Akyol, “Jack Sparrow of Pirates of the Caribbean”, 2017, oil on canvas, 206x257 cm.

ON THE WORKS OF KADİR AKYOL by Emre Zeytinoğlu (Art Critic)
Do we have any choice but to always live in the “present time”? Time is constantly flowing and we always find ourselves in that “present time.” But there’s also this: time ends when it becomes the “present” and we have to move on to a new “now.” And this goes on and on. As to us, we don’t even know what we’re talking about when we say “now.” Is it a “now” that we’ve passed through, or is it a “thing” we’ve just entered and have yet to complete?
So what we call “present time” is nothing but a collection of “now”s directed to a new time. Hence, all these talks about “now” is just a broadening of a series of intertwined and juxtaposed past times.

But one should always remember this: The intertwining of “now”s doesn’t mean that they’re old and forgotten or that the word “now” has become a misnomer. This intertwining doesn’t alter the fact that we’re nevertheless in a “now.”

We’re living in a simultaneity. We’re never quite in “that moment,” which means that we never experience a fully independent and untouched situation. This being the case, “present time” feeds on the presence of other “now”s, morphing into a fast questioning of the memory. The “present time,” into which we step into but do not come out of, first asks us this: “What has just happened?” Without asking this question, it’s important to tap into an independent and untouched situation.

Therefore, every new “moment” and possible experiences attached to it evolve into “conscious experience.” In his famous book “The Brain: The Story of You,” David Eagleman mentions a brain structure called the “amygdala,” that appears in emergency situations such as critical moments and dangerous situations. Eagleman says: “In threatening situations, an area of the brain called the amygdala kicks into high gear, commandeering the resources of the rest of the brain and forcing everything to attend to the situation at hand. When the amygdala is in play, memories are laid down with far more detail and richness than under normal circumstances; a secondary memory system has been activated. After all, that’s what memory is for: keeping track of important events, so that if you’re ever in a similar situation, your brain has more information to try to survive.”

At this point, looking at Kadir Akyol’s works, we encounter a similar situation as described above: It’s when an individual, who has been exposed to the new conditions of the “present time” and begun to experience the unusual and “shocking” effects of those conditions, puts his/her memory in play. Talking about his exhibition, the artist mentions the consumerism economy in the neo-liberal system and touches upon the popularity created by this time period. Akyol says: “My works bear the traces of years when popular culture and consumerism that spread around with the new liberal economy trend in the world started to influence daily life.” When Akyol intuits a new system’s process of logic, he realizes a flow of life beyond what’s natural and familiar. Reflexes slow down, and it becomes harder for experiences and reflexes to synchronize because the learned behavior patterns cannot easily make sense of, perceive or monitor these sudden conditions.

There are some images imprinted in the mind. Movie frames, faces that made an impression or certain scenes… Then the days when one meets television… Images carve themselves a place in the widest section of the brain. They all have a date, a memory and a mental analysis. The individual believes that (s)he’s making sense of his/her own history. And suddenly come the products of consumerism, changing the functions of objects that have form a relationship between the individual and the function with various methods. As the object-individual-function relationship changes, so does life. Even if the memory is working, a disconnection is felt between the “present time.” Now it’s another world, far away from the individual: It almost feels like a momentary shake – like a crash.

Now, we’re experiencing this “moment of crash” – maybe it’s a car crash. Let’s say that we’re in the “first impact moment,” the hood is being crushed and danger is closing the distance. We’re about to be squeezed between layers of sheet iron and we’re shaking. Have we dived into the independent and untouched situation of “present time”? Will it all come and go in mere moments?

Yes, in reality, we’re experiencing a “moment,” but interestingly enough, “that moment” never ends – it keeps stretching like slow-motion. The image of that scene calls other images, blends with them and creates are images because, during the experience of “that moment,” we couldn’t help but ask the same question: “What has just happened?” The answers to this question flows through from our memory at the “moment of crash;” hundreds of data, all relatable to “that moment,” compiles in the “present time,” and becomes a synonymous “conscious experience” thanks to the role of memory. The naked scene of that crash that we watch no longer offer independent and untouched images. Our brain simultaneously evaluates “that moment” and blends it together with a collection of memories. Normally, our brain isn’t used to such a dense collection of memories; that’s why “that moment” lasts really long.
Let’s repeat this vital quote from Eagleman: “[…] that’s what memory is for: keeping track of important events, so that if you’re ever in a similar situation, your brain has more information to try to survive.” Pay attention to one detail here: In a situation of complete “newness,” the memory doesn’t bring and dump all kinds of data; it only reveals situations related to “that moment” and combines it with them. So the memory makes a meaningful selection. We cannot think our way through how this selection is made; all we can do is to leave that job to memory’s initiative.

Looking at Kadir Akyol’s words, we see the things the brain compiles in “that moment:” The popular figures of “now” are intertwined with the images from the past. Freely dispersed colors are splashed onto things. The artist explains: “Since my days as a student, I’ve always questioned the pornographic image, i.e., every image, portrait, object and concept that claims to be the naked representation of visible reality, with painted spaces, and turned this into a traumatic relationship in terms of form.” So by the absolute law of which logic were these relationships organized? We’ll never know that; as a matter of fact, the artist probably doesn’t know it either. To be clear, all those products of consumerism presented to us by the neo-liberal system change our lives, we can find a clear description for that change or the boundary between the new situation and the old one; but we don’t know how to offer a representational image of this. Nevertheless, we keep looking for that image and are trying to seize it.

This is what we can possibly do: To determine a “moment of change,” to surround it with arbitrary lines, and to attach an importance to that situation… Finally, to try and experience the crash of that “important situation.” This must feel like the quake of a “moment of crash.” Then, there’s only one thing we can do: to wait for all the related data carried by the brain into “that moment” as the quake continues; in a way, to drown in that dense collection of memories. To combine all intertwined past times into a “present time, to simultaneously personalize a “now,” and to try and paint it… Just as Kadir Akyol did.

Kadir Akyol, “Scarlett Johansson”, 2017, oil on canvas, 130x230 cm.

KADİR AKYOL (Turkey / Mardin, 1984)         
Kadir Akyol was born in Mardin in 1984. He achieved department of fine art in Mersin University in 2004.  He was graduated in 2008. He started his post graduate education in Gazi University in the faculty of fine arts. In 2011, he was graduated from this university by finishing his thesis named as “Hybrid Approaches in Contemporary Art”.
In 2011, he started his second post graduate education in faculty of fine arts in Sevilla University in Spain, He continues his thesis” Hacker Art” in Spain. Between the years 2009-2013, he did some researches and studies on arts in some Europeans countries and took part in some workshops and activities with projects.
In 2013, he won the competition “Rh+ Art Magazine the Young Artist of the Year”.  In addition to this, he has been awarded with many other prices.

He has 11 personal exhibitions and he took part in more than 100 national and international mixed, group, biennial, triennials, symposium, project exhibitions and auction activities in painting, installation, video and performance.

Kadir Akyol, “Suicide Squad, 'Joker-Jared Leto”, 2017, oil on canvas, 130x210 cm.

Kadir Akyol’un, 12. kişisel resim sergisi, BMW Özgörkey Otomotiv’in İzmir Bornova, BMW showroomunda “Kusursuzun Evrimi” konseptli YENİ BMW 5 Serisi lansmanı ile aynı anda sanatseverlerle buluşacak. 28 Nisan – 5 Mayıs 2017 tarihleri arasında izlenebilecek serginin açılışı, 28 Nisan 2017 Cuma günü saat 19:00 - 21:00 saatleri arasında gerçekleşecek.

Portre sanatı deyince akla gelen ilk gelen genç kuşak sanatçılar arasında yer alan Kadir Akyol’un yeni resim çalışmalarında; popüler kültür ikonlarının, sanatçının belleğinden süzülen imgeleri, kendine özgü renk oyunları ve fırça darbeleriyle yeniden hayat buluyor.

Karayip Korsanları’nın Jack Sparrow’u, Yüzüklerin Efendisi’nin Gandalf’ı, Avatar, Kara Şövalye Filminin Batman Joker’i, Kuzuların Sessizliğinde Hannibal Lecter karakteriyle izlediğimiz Anthony Hopkins, Léon olarak Natalie Portman, Game of Thrones’dan Daenerys Targaryen ‘Emilia Clarke’ ve scarlett johansson, Kadir Akyol’un kendine has fırça darbeleri, coşkulu renkleri ve kompozisyon kurgusuyla görsel bir şölen sunuyor.

28 Nisan – 5 Mayıs 2017 tarihleri arasında gerçekleşecek sergi, İzmir Özgörkey Otomotiv’in Bornova ilçesinde bulunan BMW showroomunda görülebilir. 

Kadir Akyol: +90 543 380 02 90

Adres: Üniversite Caddesi No:66 35100 Bornova - İZMİR
Telefon: +90 (232) 388 19 90

Kadir Akyol, “Avatar”, 2017, oil on canvas, 180x180 cm.

“Kusursuzun Evrimi” isimli sergi kataloğu için Sanat Eleştirmeni Emre Zeytinoğlu kaleme aldığı yazısında Akyol’un yapıtları hakkında şunları söylüyor:

“Her an “şimdiki zaman”ı yaşamaktan başka çaremiz var mı? Zaman sürekli akıyor ve biz kendimizi hep o “şimdiki zaman” içinde buluyoruz. Fakat şu var: Zaman, “şimdi” olduğu anda bitiyor ve yeni bir “şimdi”ye geçmek zorunda kalıyoruz. Bu böyle devam edip gidiyor. Biz ise “şimdi” dediğimizde, hangi zamandan söz ettiğimizi bile bilmiyoruz: Yaşayıp bitirdiğimiz bir “şimdi” midir bu, yoksa henüz girdiğimiz ve daha tamamladığımız bir “şey” mi?
Bu durumda “şimdiki zaman” denilen, belki “şimdi”lerin birikerek yeni bir zamana yönelmekten başka bir şey değil. O halde “şimdi”den tüm söz edişler, birbirine karışmış, iç içe geçmiş zamanların genişlemesinden ibaret.
Oysa şunu da unutmamak gerekiyor: “Şimdi”lerin iç içe geçmesi, onların aslında eskimiş olduğunu, unutulup gittiğini ve “şimdi” sözcüğünün hatalı bir kullanım haline geldiğini göstermiyor. Ve bu iç içe geçmeler, yine de bizim bir “şimdi”nin içinde olduğumuz gerçeğini değiştirmiyor.
Bir eşzamanlılık yaşıyoruz. Hiçbir zaman tam “o an”ın içinde olamıyoruz. Bu demektir ki: Tümüyle bağımsız ve el değmemiş bir durumu asla deneyimleyemiyoruz. Böyle olunca “şimdiki zaman”, diğer “şimdi”lerin varlığıyla besleniyor, hızlı bir bellek sorgulama sürecine dönüşüyor. Adım attığımız ve deneyimi tamamlanmamış “şimdiki zaman”, bize öncelikle şu soruyu sorduruyor: “Az önce ne olmuştu?” İşte bu soruyu sormadan, bağımsız ve el değmemiş bir duruma girmek olanaksız.
Öyleyse her yeni “an”ımız ve ona ait olası deneyimimiz, “bilinçli deneyim”e evriliyor. David Eagleman, o ünlü “Beyin / Senin Hikâyen” adlı kitabında, “amigdala” adlı bir beyin fonksiyonundan söz ediyor. Acil durumlarda öne çıkan bir yapı bu: Önemli anlarda, tehlikelerle yüz yüze gelindiğinde vb… Eagleman şöyle yazıyor: “Tehlikeli durumlarda ‘amigdala’ adı verilen beyin yapısı ön plana çıkarak, beynin geri kalanın kaynaklarını idare etmeye başlar ve bütün dikkatleri içinde bulunulan duruma yöneltir. Eğer devrede amidala varsa, anılar normal koşullarda olduğundan çok daha zengin ve ayrıntılı biçimde saklanır; artık ikincil bir bellek sistemi etkinleşmiştir. Bellek, zaten bunun için vardır: Önemli olayların kaydını tutarak, benzeri bir duruma düştüğünüzde hayatta kalmanız için beyne fazladan bilgi sağlar.”
Bu noktada Kadir Akyol’un yapıtlarına baktığımızda, yukarıda yazılanlara benzer bir durumla karşılaşıyoruz: “Şimdiki zaman”ın yeni koşullarına maruz kalan, o koşulların alışılmadık, “şok” edici etkilerini deneyimlemeye başlayan bir kişinin, belleğini devreye sokması hali… Sanatçı, kendi sergisi üzerine konuşurken, neo-liberal sistemin tüketim ekonomisinden konu açıyor ve bu dönemin yarattığı popülerleşmeyi gündeme alıyor. Diyor ki: “Çalışmalarım, dünyada yeni liberal ekonomiyle birlikte yaygınlaşan popüler kültürün, tüketim kültürünün gündelik yaşamı etkilemeye başladığı yıllardan izler taşıyor.” Kadir Akyol, yeni bir sistemin işleyiş mantığını sezdiğinde, doğallıkla alışılmışın dışında bir yaşam akışını fark ediyor. Refleksler zayıflıyor, deneyimler ile o reflekslerin örtüşmesi zorlaşıyor; daha önceden edinilmiş davranış biçimleri, bu ansızın ortaya çıkmış olan koşulları kolayca anlamlandıramıyor, kavrayamıyor ve denetleyemiyor çünkü.
Akılda tutulmuş görüntüler var. Sinema karakterleri, etki uyandıran yüzler ya da birtakım sahneler… Sonra televizyon ile ilk tanışma günleri… İmajlar, belleğin en geniş yerine yerleşiyor. Bunların bir tarihi, bir belleği, zihinde bir çözümlemesi bulunuyor. Kişi kendi tarihinin anlamını oluşturduğu kanısında… Ve ansızın o tüketim ekonomisinin ürünleri çıkıp geliyor, nesneler işlevlerini değiştiriyor, kişi ile işlev bağını çok farklı yöntemlerle kuran nesneler bunlar. Nesne-kişi-işlev bağı değiştikçe, yaşam da değişiyor; bellek çalışıyorsa da “şimdiki zaman” ile bir uyuşmazlık seziliyor. Kişinin uzağında kalmış, başka bir dünya var sahnede: Neredeyse ani bir sarsıntı… Bir kaza gibi sanki…
Şimdi bu “kaza anı”nı deneyimlemekteyiz; belki bir trafik kazası bu: Diyelim ki çarpışmanın “ilk an”ındayız, kaporta giderek eziliyor ve tehlike yaklaşıyor; sac levhalar arasında ezilmek üzereyiz, sarsıntı geçiriyoruz. Acaba “şimdiki zaman”ın bağımsız ve el değmemiş durumu içine mi daldık? Ve her şey hemen olup bitecek mi?
Evet, gerçekte “bir an”ı deneyimlemekteyiz, ama çok tuhaf; o “bir an” bitmek bilmiyor, uzadıkça uzuyor, bir “ağır çekim” gibi… O sahnenin görüntüsü, başka görüntüleri çağırıyor, onlarla birleşiyor ve başka görüntülere yol açıyor. Çünkü “o an”ın deneyimi sırasında, gene aynı soruyu sormadan edemedik: “Az önce ne olmuştu?” Bunun yanıtları, “kaza anı”nda belleğimizden akıp geliyor ve “o an” ile ilişki kurabilecek yüzlerce veri, “şimdiki zaman”ın içine yığılıyor, belleğin rolüyle, eşzamanlı bir “bilinçli deneyim” oluveriyor. O kazanın çıplak görüntüsü, izlediğimiz o çıplak sahne, bağımsız ve el değmemiş görüntüler sunmuyor artık… Beynimiz hem “o an”ı değerlendiriyor, hem de onu bir anı yoğunluğu ile birleştiriyor. Beynimiz normal koşullarda böyle bir anı yoğunluğuna alışık değil, onun için “o an” çok uzun sürüyor.
Eagleman’ın şu can alıcı tümcesini tekrarlayalım: “Bellek, zaten bunun için vardır: Önemli olayların kaydını tutarak, benzeri bir duruma düştüğünüzde hayatta kalmanız için beyne fazladan bilgi sağlar.” Burada bir ayrıntıya dikkat çekelim: Bellek, tam “şimdi” yaşadığımız bir olayda, her tür veriyi getirip oraya boşaltmıyor; yalnızca “o an” ile ilgili durumları bulup çıkartıyor ve onunla birleştiriyor. Belleğin anlamlı bir seçimi var yani burada. O seçimin nasıl yapıldığını biz düşünerek bulamıyoruz, o işi belleğin inisiyatifine terk etmekten başka yapabilecek bir şeyimiz yok.
Kadir Akyol’un yapıtlarına bir kez daha göz atıyoruz; onlarda gördüğümüz, belleğin “o an”a getirip yığdığı şeylerdir: “Şimdi”nin popüler figürleri, eskinin imajları ile iç içedir. Renkler, her bir sahnede özgürce dağılmış, eşyaların üstlerine sıçramıştır. Sanatçı bunu şöyle açıklamakta: “Öğrencilik yıllarımdan bu yana pornografik imgeyi, yani görünür gerçekliğin çırılçıplak temsili olma iddiasındaki her görüntüyü, portreyi, eşyayı ve olguyu saf boya alanlarıyla sorguladım ve biçimsel anlamda travmatik bir ilişkiye sürükledim.” Pekiyi yapıtlardaki bu ilişkiler hangi mantığın mutlak koşulları halinde düzenlenmişlerdir? Bunu bilemeyeceğiz, hatta o yanıtı büyük olasılıkla sanatçı da tam olarak bilmemekte. Daha açık bir söyleyişle: Neo-liberal sistemin önümüze bıraktığı o tüketim nesneleri yaşamımızı değiştirdiğinde, o değişimin net bir tanımını, yeni durum ile eski durum arasındaki sınırın ne olduğunu düşünebiliyoruz, ama bunun temsili bir görüntüsünün nasıl sunulacağını bilemiyoruz. Yine de o görüntünün peşinden gidiyoruz ve onu yakalamaya çalışıyoruz.
Büyük olasılıkla, yapabileceğimiz tek şey şu: Bir “değişim anı” saptamak, ona rastgele bir sınır çizmek ve o duruma da bir önem atfetmek… Ve o “önemli durum”un sarsıntısını hissetmeye çalışmak… Bir “kaza anı”nın sarsıntısı gibi bir şey olmalı bu… İşte o zaman yapmamız gereken tek şey kalıyor: Sarsıntı sırasında, belleğin seçip “o an”a taşıdığı tüm ilişkili verileri beklemek; anılar yoğunluğunda boğulmak bir anlamda… İç içe geçmiş zamanların tümünü “şimdiki zaman”da birleştirmek ve eşzamanlı bir “şimdi”yi kişiselleştirerek onun resmini yapmaya koyulmak… Aynı, Kadir Akyol’un yaptığı gibi. 

Kadir Akyol, “Untitled”, 2017, oil on canvas, 130x130 cm.

KADİR AKYOL (Türkiye / Mardin, 1984)         
2004 yılında Mersin Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümünü kazandı. 2008’de mezun oldu. 2008’de Ankara Gazi Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Ana Sanat Dalı Yüksek lisans eğitimine başladı. 2011’de “Çağdaş Sanatta Melez Yaklaşımlar” isimli tezini bitirip mezun olmuştur. 2011 yılında İspanya’ da Universidad De Sevilla Faculttad De Bellas Artes’ da 2. master eğitimine başlamıştır. 2013 Rh+Artmagazine ‘Yılın Genç Ressamı’ Ödülünü kazanmıştır. Bunun yanı sıra birçok ödüle ve sergilenmeye hak kazanmıştır.
11 Kişisel sergisi bulunmaktadır ve 150’den fazla ulusal ve uluslararası bir çok karma, grup, bienal, trienal, sempozyum, fuar, müzayede, projeli etkinlikte; resim başta olmak üzere, video, enstalasyon ve performanslarıyla katılmıştır. 

Kadir Akyol.